KOMUNIKAT PRASOWY KIEDY POLSKA POWIE STOP POWIKŁANIOM CUKRZYCY?

Nieleczona lub źle leczona cukrzyca wiąże się z zaburzeniem czynności i niewydolnością wielu narządów, szczególnie oczu, nerek, serca i naczyń krwionośnych. Według Głównego Urzędu Statystycznego aż 2/3 zgonów w cukrzycy typu 2 jest wynikiem powikłań. Najczęściej spotykane powikłania cukrzycy dzieli się na dwie grupy – ostre i przewlekłe. Do ostrych powikłań cukrzycy zalicza się: kwasicę i śpiączkę ketonową, zespół hiperglikemiczno – hiperosmolarny, kwasicę mleczanową oraz hiperglikemię polekową. Przewlekłe powikłania cukrzycy dzieli się na powikłania mikro –
i makro – angiopatyczne. Do powikłań mikroangiopatycznych zalicza się: powikłania oczne, powikłania nerkowe oraz neuropatię cukrzycową. Powikłania makroangiopatyczne związane są głównie z przyspieszonym rozwojem miażdżycy, zespołem stopy cukrzycowej, udarem mózgu, choroby wieńcowej, choroby niedokrwiennej ośrodkowego układu nerwowego.

Prawidłowe leczenie cukrzycy polega na osiąganiu wszystkich celów terapeutycznych. Polskie Towarzystwo Diabetologiczne wymienia następującecele leczenia cukrzycy: poprawę glikemii i parametrów gospodarki lipidowej, kontrolę masy ciała oraz ciśnienia tętniczego krwi. Bez normalizacji glikemii, wyrównania zaburzeń gospodarki lipidowej i nadciśnienia tętniczego oraz kontroli masy ciała nie może być mowy o zmniejszeniu ryzyka rozwoju powikłań. Aktualnie stosowane u pacjentów w Polsce terapie przeciwcukrzycowe, nie umożliwiają jednoczesnego osiągania wszystkich wskazywanych celów terapeutycznych, działając przede wszystkim w zakresie poprawy wyrównania glikemicznego.

Powikłania cukrzycy generują połowę – czyli ok 3 mld złotych – całkowitych kosztów leczenia cukrzycy w Polsce, wynoszących blisko 6 mld złotych rocznie. Zapobieganie rozwojowi powikłań powinno być, zatem ważnym sposobem kontroli wydatków w obszarze służby zdrowia i poprawy jakości życia chorych. Jednakże Polska jest jednym z ostatnich państw w Europie, które nie przyjęło długookresowej perspektywy w zarządzaniu diabetologią. Pomimo alarmujących danych epidemiologicznych, nasz kraj pozostaje daleko za innymi krajami Europy w zakresie dostępu pacjentów do nowoczesnych leków, które pozwalają osiągać wszystkie cele terapeutyczne, dzięki czemu możliwe jest redukowanie ryzyka powikłań cukrzycy.

Eksperci zwracają uwagę, że narzędzia terapeutyczne, stosowane w leczeniu cukrzycy w Polsce nie zapobiegają powikłaniom występującym w przebiegu choroby. W Europie już od dawna dostępne są terapie, które realizują wszystkie cele leczenia cukrzycy, czyli obniżają ciśnienie tętnicze i masę ciała oraz poprawiają glikemię i gospodarkę lipidową. Należą do nich analogi GLP-1, które skutkują zmniejszeniem łaknienia u pacjenta oraz zwiększeniem wydzielania insuliny w zależności od glikemii. Normalizują lub zmniejszają uszkodzenie efektu inkretynowego stwierdzanego w cukrzycy typu 2. Dla pacjenta istotne jest także, że spowalniają naturalny przebieg choroby i nie powodują przyrostu masy ciała. Eksperci podkreślają, że są bezpieczne z uwagi na minimalne ryzyko hipoglikemii. Należy także zauważyć, że leki z grupy analogów GLP-1, działają szczególnie korzystnie u osób z nadwagą lub otyłością, pozwalając optymalnie kontrolować stężenie cukru we krwi. U większości chorych zastosowanie analogów GLP–1 powoduje redukcję masy ciała bez ryzyka wywoływania niedocukrzeń.

Niestety barierą dostępu polskiego pacjenta do takich leków, jak analogi GLP-1, pozostaje brak finansowania przez budżet. Są to leki nierefundowane w Polsce, które większość specjalistów z za granicy stosuje od co najmniej kilku lat. Eksperci jednoznacznie uznają stosowaną powszechnie w Polsce insulinoterapię
za ostateczność, gdyż powoduje przyrost masy ciała i zwiększa ryzyko niedocukrzeń
. Jednakże z uwagi na brak finansowania ze środków publicznych nowoczesnych metod leczenia cukrzycy m.in. analogami GLP-1 pacjenci nie mają możliwości odroczenia w czasie leczenia insulinoterapią. Z tego względu codziennością życia polskiego pacjenta pozostaje wciąż, pomimo znacznego postępu wiedzy i technologii medycznej, ryzyko niedocukrzeń i przyrost masy ciała.

Na problem powikłań oraz ich wpływu na codzienność życia pacjenta, wskazuje także Dariusz Gnatowski – założyciel Fundacji Wstańmy Razem Aktywna Rehabilitacja, aktor serialowy, filmowy i teatralny, cierpiący od lat na cukrzycę typu 2.  Cukrzyca jest w Polsce coraz poważniejszym problemem. Doskonale wiem jak rozwój powikłań wpływa na pacjentów, którzy nie otrzymują w porę odpowiedniej pomocy – mówi Dariusz Gnatowski. Chory nie może zostać sam z tak ciężką i wymagającą dużej dyscypliny chorobą. W przebiegu choroby ważna jest świadomość pacjenta na temat rozwoju powikłań i prawidłowego wyrównania cukrzycy, dlatego Fundacja organizuje w dniu 28 listopada w Warszawie warsztaty dla liderów organizacji zrzeszających pacjentów z cukrzycą typu 2. Celem warsztatów jest edukacja na temat powikłań w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz możliwości zapobiegania im. Podczas spotkania zostanie również omówiony wpływ aktywności fizycznej
i odpowiednio dobranej rehabilitacji na skuteczność leczenia. Ponadto zostanie zorganizowany interaktywny panel poświęcony sztuce autoprezentacji i relacji
z otoczeniem.

12 grudnia 2013 r., o godz. 15.00 w Domu Dziennikarza przy
ul. Foksal 3/5 w Warszawie obędzie się natomiast spotkanie edukacyjne dla pacjentów z cukrzycą typu 2 i ich bliskich pt. „STOP POWIKŁANIOM
W CUKRZYCY”.

Inicjatywa ma na celu podniesienie świadomości pacjentów w zakresie zapobiegania
i leczenia powikłań cukrzycy typu 2 oraz wsparcie w procesie leczenia. Pacjenci skorzystają z wiedzy takich ekspertów jak: diabetolog, kardiolog, podolog, fizjoterapeuta, okulista, czy edukator diabetologiczny. Spotkanie jest bezpłatne.

 

Więcej informacji:
Anna Paplińska

anna.paplinska@dcc.com.pl, tel. 516 033 577

Comments are closed.